Mijn leven

Belgrado, 12 februari 1982. Die dag werd ik geboren. Die dag kregen mijn ouders een tweede zoon. Aleksander, mijn broer, was op dat moment al zes jaar oud. Hij zou wat later mijn idool worden. Ik ging overal mee met hem. Alles wat hij deed, daar wou ik ook bij zijn. Weet je dat ik zelfs zijn T-shirts droeg? En die waren drie maten te groot. Ik moet nog altijd lachen als ik er aan terugdenk.

Mijn familie is sowieso heel belangrijk voor mij. Mijn moeder, Olgica, en mijn vader, Miodrag, leerden me niet alleen hoe ik voor iedereen respect moet hebben, maar ook om mijn verantwoordelijkheid op te nemen én niet te liegen. Ik kreeg trouwens een zeer religieuze opvoeding. Ik ben christen orthodox, al heb ik respect voor mensen met een andere religie.

Jeugd

Rond mijn zevende besloot ik om te beginnen voetballen. Het was een persoonlijke keuze. Mijn vader had al snel door dat ik het meende. Vanaf de eerste training nam ik alles serieus. Hoewel ik eigenlijk van een carrière als spits droomde, koos ik toch meteen om in doel te staan. Bij FC Zarkovo speelde ik één seizoen. Nadien trok ik naar FC Rad Belgrado. Een eind verder van huis. Ik was anderhalf uur onderweg om te gaan trainen. Eerst met de bus, daarna overstappen op een andere en tot slot met een trolleybus. Soms voerde mijn vader -hij was een taxichauffeur- mij eens. Op weg naar training maakte ik dan mijn huiswerk voor school. Ik was een doorsnee leerling.

Maar na de dood van mijn vader, veranderde dat. Hij stierf toen ik twaalf jaar was. Plots was ik mijn beste vriend kwijt. We konden het zo goed met elkaar vinden. Na zijn dood vond ik dat ik mijn verantwoordelijkheid voor het gezin moest opnemen. Zeker omdat mijn moeder in die periode ernstig ziek was. Iedereen dacht dat zij ook zou sterven en ik wou na mijn beste vriend, ook mijn vriendin niet verliezen. Ik kon toen nog niet van het voetbal leven, dus besloot ik om te gaan werken. Ik wou aan mijn vader bewijzen dat ik voor het gezin kon zorgen.

Vier jaar lang combineerde ik studeren met trainen én werken. Nooit had ik een vrije dag. Soms liep ik weg op school om geld te kunnen verdienen. Steeds zorgde ik voor een ziektebriefje. Wat ik allemaal deed? Ik ben begonnen als helper in de bouw, later verkocht ik kleren en nadien werkte ik ’s nachts in een hamburgertent. Ik had geen tijd meer om te slapen. Ik ging enkel nog naar huis om het geld af te geven. In de kleedkamers of in de bus probeerde ik wat slaap in te halen.

Amateurcontract

De club had al snel door dat er iets mis was met mij. Ik had serieuze wallen onder mijn ogen en het dacht dat ik alcohol dronk of drugs nam. Maar ik schaamde me om te vertellen wat ik deed. Ik had schrik dat mijn ploegmaats me zouden uitlachen. Toen iemand me aan het werk zag en het aan de club vertelde, moest ik het wel uitleggen. Ik was toen 16 jaar. Het bestuur besloot meteen om me een amateurcontract te geven. Het was voldoende om te overleven. Twee jaar later kreeg ik een profcontract van vijf seizoenen.

Fiere papa

Met mijn moeder gaat ondertussen alles goed. Ik bel haar vaak, sinds ik in juni 2007 besloot om in België te gaan voetballen. Ik tekende bij AA Gent. Vijf maanden eerder werd ik voor het eerst papa van een dochter: Masa. De eerste zes maanden moest ik mijn vrouw en dochtertje missen omdat er visumproblemen waren. Op 14 mei 2009 kreeg Masa een zusje: Mia. En sinds begin december 2011 hebben mijn vrouw Maja en ik een zoon: Luka. Ik ben de gelukkigste vader op de wereld.

Ook sportief gaat alles uitstekend. Het is een hele eer voor mij om voor de Servische nationale ploeg te mogen spelen. Alleen jammer dat we ons niet konden kwalificeren voor het EK. In november 2011 ruilde ik AA Gent in voor Club Brugge. Geen gemakkelijke beslissing, maar ik kon er een contract van 4,5 seizoenen tekenen. En dat bij een topclub in België!

Toekomst

Tot slot zou ik jullie, supporters, willen bedanken. Dankzij jullie ben ik wie ik nu ben. Zonder jullie steun had ik dit alles nooit bereikt. Hopelijk volgen er in de toekomst nog veel mooie momenten. Zowel privé als sportief.

Bojan

Webdesign: Bjorn Decock - Foto's: Bruno Fahy